Ben İstanbul gibiyim,

Bir tarafım çok bakımlı, hele ki bir yere gideceksem ya da sıra dışı birileri gelecekse bana.
Öbür tarafım ise dağınık çöplerim var ortalık yerlerde.

Ben İstanbul gibiyim, kimi zaman alabildiğine mutlu kimi zamanda olabildiğince üzüntülü bir yakamda yağmur varken, açar güneş diğer tarafımda sımsıcak.

Ben İstanbul gibiyim, ağaçlarım yeşerir bazı bölgelerimde ama öyle yerlerim de var ki benim su akmaz çeşmelerinden.

Ben İstanbul gibiyim, lodosum tuttu mu başını ağrıtırım, poyrazım iyi midir bilemem başına gelene sormak gerek. Kimi zaman açarım bütün kapılarımı kimi zamanda ise sıkı bir türban sarmıştır kafamın her tarafını. Ben İstanbul gibiyim çelişkilerim var. Ama kendi içinde tuhaf bir tutarlılık var bu çelişkilerde.

İstanbul gibiyim ben, caddelerim var uzun upuzun yürümek için, sakin ve yeşil sokaklarımda tertemiz pırıl pırıl akşamları lambalarım yanar. Evlerin otoparklarında lüks otomobiller, biraz daha ilerlerseniz ama göreceksiniz ki tel örgülerle ayrılmış keskin çizgiler var. Orada ki evlerin damları çökük, camları kırık, bacalarından ince bir duman tüter. İçimde aç bir insan barındırırım.  Çorbası olmayan ocaklarım vardır.

Açım! İstanbul gibiyim tüm duyguları barındırırım gönlümde, kimi zaman kalbim neşeyle şakır, şarkılar söyler, zil çalar eteklerim, kimi zamanda kapatırım kapılarımı, çorbasız ocağın başında düşüncelere dalarım keserim dış dünyayla ilişkilerimi, dalarım hüzünlü yalnızlığıma.

Ben İstanbul gibiyim, eğer şiddetli bir deprem olursa yıkılırım ki bu çok yakın. “Her şey insan için” derdi bir arkadaşım kimseyi hor görmemek gerek işte ben buyum içinizden biriyim. Benim de zaaflarım, beklentilerim, üzüntülerim, sevinçlerim, kıskançlıklarım, açlıklarım, bonkörlüklerim, hasisliğim, aşklarım, nefretlerim, inişlerim, çıkışlarım var. Denizlerim var benim köprülerim... bazen çok kolayca geçerim karşı yakaya bazen de o köprüleri geçmek imkansızlaşıverir nasıl ve nedendir bilemem. Korkularım da var demek, köprüyü geçmektense  köprüyü görmemeyi yeğlerim.

Vel - hasıl arkadaşlar ben İstanbul gibiyim hiç kolay değilim...